Thursday, August 21, 2014

ఖాన్ సాబ్... అమర్ హై...

విద్యార్థి ఉద్యమాలలో గానీ ప్రజా ఉద్యమాలలో గానీ తిరిగి... జర్నలిజంలోకి వచ్చిన వారి మానసిక పరిస్థితి చాలా ఘోరంగా ఉంటుంది. అన్యాయాలకు వ్యతిరేకంగా ఈ ప్రజాస్వామ్యంలో ఆయుధం పట్టలేము కాబట్టి అక్షరమే ఆయుధంగా చేసుకోవచ్చనీ, సమస్యలపై స్పందించే హృదయం ఉండబట్టి ఇతరత్రా ఉద్యోగాలకన్నా మీడియా నే బెటరని అనుకుంటారు. కొంతకాలం పనిచేశాకగానీ  వీరికి తత్వం బోధపడదు. 
యజమానుల కుల-వ్యాపార-రాజకీయ ఈక్వేషన్స్, వారి సేవ పరమావధిగా భావించే వృత్తి నిబద్ధతలేని బాసులు, తమ స్వతంత్ర భావజాలానికి తల పొగరు, తల బిరుసు అని ముద్రవేసే కుక్కమూతి పిందెలు, లాజిక్కు-ఆత్మవిశ్వాసంతో మాట్లాడితే రెబెల్ అని ముద్రవేసే ఒక బేకార్ సెక్షన్ తో విచిత్ర అనుభవాలు  ఎదురయ్యాక... తెలుస్తుంది ఈ చెత్త వెధవల మధ్యన జీవితం ఆగం అయిపోయిందని. 

ఈ రొంపి (నిజంగానే వ్యభిచారానికి, జర్నలిజానికి ఉన్న సారూప్యం గురించి వేరే పోస్టులో చూద్దాం) నుంచి బైట పడడం ఎలానా? అనుకునే లోపు పెళ్లి, పిల్లలు, బాధ్యతలు, బతుకు మీద భయం ఘోరంగా కుంగతీస్తాయి. కాబట్టి...ఒక పత్రిక నుంచి మరొక పత్రికకు మారడమో... దొంగతనంగా (బాసులకు తెలీకుండా) డిగ్రీ లు చేసి టీచరు పొస్టో మరొకటో సాధించి దాదాపు శరీరం చిద్రమైనా రొంపి నుంచి బైట పడడమో, ఏదీ చేతకాకపోతే... వ్యవస్థను నిందిస్తూ... కాలక్షేపం చేయడమో జరుగుతాయి. 
ఇలాంటి సంకట స్థితి ని ఎదుర్కున్న ఈ వ్యాస రచయిత... 1992 లో 'ఈనాడు' లో చేరిన రోజుల్లో కనిపించిన విచిత్రమైన వ్యక్తుల్లో మహమ్మద్ తాజుద్దీన్ ఖాన్ (ఎం టీ ఖాన్) ఒకరు. ఆయన అప్పట్లో... ఎప్పటిలానే తెల్ల లాల్చీ పైజామా ధరించి యమ సీరియస్ గా ఉండే వారు. తనను చూడగానే భిన్నమైన వ్యక్తిగా కనిపించే వారు. ఇతరులతో అనవరంగా ఒక్క మాటైనా మాట్లాడేవారు కాదు. ఆఫీసులో ఆయన ఐదు నిమిషాల పాటు ఇతరులతో మాట్లాడడం చూడలేదు. 

ఆయన గురించి... ఆయన పోరాట పటిమ గురించి తెలిసి... ఆయనతో మాట్లాడాలన్న ఉబలాటం ఒకవైపు, ఇంగ్లిష్-హిందీ తప్ప ఆయన మరొకటి మాట్లాడడేమో అన్న సంశయం మరొక వైపు ఉండేవి. ఆయన ఎప్పుడూ సీరియస్ గా చదువుతూ కనిపించే వారు. రామోజీ రావు గారి మీద (అప్పట్లో) గొప్ప అభిప్రాయం కలగడానికి కారణం ఖాన్ సాబ్ ఒకరు. 
ఇలాంటి విప్లవ కారుడికి కూడా తెలిసి తెలిసి ఉద్యోగం ఇచ్చారంటే.. రామోజీ మనసు అంతా ఇంతా పెద్దది కాదన్న దృఢ అభిప్రాయం ఉండేది. ఖాన్ సాబ్ పేరు మీద పత్రికా ప్రకటనలు కూడా వచ్చేవి.... ఆయన అక్కడ పనిచేస్తున్నప్పుడు. 'ఈనాడు' లో అది మామూలు విషయం కాదు. 

ఎప్పటికైనా... ఖాన్ సాబ్ తో సుదీర్ఘంగా మాట్లాడి... (అప్పటి) ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ఒక నికార్సైన కార్మిక సంఘం ఏర్పాటు చేయాలని బలంగా ఉండేది. కానీ... ఈ భావన ఉన్నట్లు తెలిసినా... ఎక్కడ ఉద్యోగం పీకుతారో అన్న పరమ పరికితనంతో ఆయనతో మాట్లాడకుండానే కాలం గడిచిపోయింది. అయన లైబ్రరీ కి వచ్చినప్పుడు, ఈనాడు ఫ్లోర్ కు వచ్చినప్పుడు... ఎన్ని సార్లు ఆయన నడవడికను, ధోరణిని, పలకరింపులను ఆయనకు తెలీకుండా చూస్తూ గడిపాము. అలా ఆయనతో సాంగత్యం లేకుండానే.. ఆయన పట్ల ఆరాధనా భావం పెరిగి మనసులో నాటుకుపోయి స్థిరపడింది. ఇలా భావ ప్రసరణ లేకుండానే స్ఫూర్తినిచ్చే మనుషులు తక్కువగా ఉంటారనిపిస్తుంది. 

ఖాన్ సాబ్ పోయారని తెలిసి ఒక ఆత్మీయుడ్ని కోల్పోయిన ఫీలింగ్ కలిగింది. అందుకే.. సీనియర్ జర్నలిస్టు కూర్మనాథ్ గారు ఫేస్ బుక్ లో పోస్ట్ చేసిన ఫోటోలలో ఒకటి స్వీకరించి ఈ పోస్టు రాస్తున్నా. ప్రజల కోసం జర్నలిజాన్ని వాడుకోవాలని చూసిన ఖాన్ సాబ్ లాంటి వారు చరిత్రలో మిగిలి పోతారు. ఖాన్ సాబ్... అమర్ హై. 

సివిల్ లిబర్టీస్ నాయకుడు లతీఫ్ మొహమ్మద్ ఖాన్ గారు ఖాన్ సాబ్ గురించి ఫేస్ బుక్ లో తెలిపిన సంతాపం మీ కోసం:

Civil Liberties Monitoring Committee expresses its deep condolence on demise of Mr. M.T.Khan a veteran Civil Liberties leader from Hyderabad.Passing away of M.T.Khan on the morning of of 20th August, 2014 has saddened all those who are concerned with Civil liberties, human rights, democracy. 

 In the demise of M.T.Khan Telangana has lost a great champion of human rights and a fearless fighter against all that is illegal and oppressive. CLMC express its deep condolences and solidarity with the family members and the activists of Civil Liberties movement.

Tuesday, August 19, 2014

'ఈనాడు' లో ఉద్యోగుల పని గంటల తగ్గింపు!!!

ఉద్యోగుల సంఖ్యను, తద్వారా ఖర్చును  తగ్గించుకోవాలని పలు పద్ధతులు పాటిస్తున్న ప్రముఖ తెలుగు దినపత్రిక 'ఈనాడు' లో మెషిన్ సెక్షన్ ఉద్యోగుల పని గంటలను తగ్గించారు. ఈ విభాగపు ఉద్యోగులు ఎనిమిది గంటలు పని చేయాల్సిన పనిలేదని, ఒక ఐదు గంటలు చేస్తే చాలని నోటీసు బోర్డులో మరీ ప్రకటించారట. ప్రస్తుతానికి జీతం మాత్రం తగ్గించలేదు. అంతవరకు సంతోషం. 

ఈ ప్రపంచంలో ఏ యజమాని అయినా... ఉద్యోగి నుంచి ఎక్కువ పనిగంటలు రాబట్టాలని అనుకోవడం సహజం. దానికి భిన్నంగా... ఎనిమిది గంటలు వద్దు... ఐదు గంటలే ముద్దు.... అని 'ఈనాడు' చెప్పడం మెషిన్ సెక్షన్ శ్రామికుల గుండెల్లో గుబులు రేకెత్తిస్తోంది. 

"అన్నా... మొన్న ఎనిమిదో తేదీ నుంచి పనిగంటలు తగ్గించారు. మాకు బతుకు మీద భయం ఏర్పడి బితుకు బితుకున బతుకుతున్నాం," అని ఒక మిత్రుడు రాశాడు. మెషిన్ సెక్షన్ ఉద్యోగులను స్వచ్ఛంద పదవీ విరమణ చేయించడానికి ప్రయత్నించి.... శ్రామికులు ఎదురు తిరగడంతో 'ఈనాడు' యాజమాన్యం ఈ కొత్త ఎత్తుగడ వేసిందని భావిస్తున్నారు. 

"మమ్మల్ని ఇళ్ళకు పంపేందుకు తీవ్రంగా ప్రయత్నం జరుగుతోంది. దాన్ని అంతే తీవ్రంగా ప్రతిఘటించాలని మేము గట్టి నిర్ణయంతో ఉన్నాం. 'ఈనాడు' 25 ఏళ్ళు పూర్తి చేసుకున్న సందర్భంగా మా యజమాని రామోజీ రావు గారు సిల్వర్ కాయిన్ బహుమతిగా ఇచ్చారు. 50 ఏళ్ళ పండగ అప్పుడు గోల్డ్  కాయిన్ ఇస్తామని ఆయన మాట ఇచ్చారు. గోల్డ్ కాయిన్ తీసుకోవాలని మేమంతా ఆశతో ఉన్నాం," అని ఈ విషయంలో ఎంతకైనా తెగించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఒక ఉద్యోగి చెప్పారు. 
మొన్నీ మధ్యన 'ఈనాడు' నలభై వసంతాలు పూర్తిచేసుకున్న సంగతి తెలిసిందే. 

Sunday, August 17, 2014

సీనియర్ జర్నలిస్టుల విషయంలో మీడియా హ్రస్వదృష్టి

మీరు బీబీసీ ఛానెల్ చూసే ఉంటారు. అందులో యాంకర్లు, రిపోర్టర్లకు బట్టతల, నెరిసిన జుట్టు ఉంటాయి. దాదాపు అన్నీ ముసలి ముఖాలే. చాలా వరకు తాతయ్యలు, అమ్మమ్మలు ఉంటారు. రూపం ఎలా ఉన్నా... వారి విశ్లేషణ అద్భుతంగా ఉంటుంది. అందుకే... ఆ ఛానెల్ కు ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రజాదరణ ఉంది. 

ఇది ఎందుకు ప్రస్తావించవలసివచ్చిందంటే... తెలుగు మీడియా లో యాజమాన్యాలు సీనియర్లను డీల్ చేస్తున్న ధోరణి బాధాకరంగా ఉండడం. జర్నలిజం అంటే... పెట్టుబడి దారుడైన యజమాని వ్యాపార-రాజయకీయ-వ్యక్తిగత పనులు చేసిపెట్టే సాధనమని నమ్ముతున్న వెర్రి వెధవలు, అబద్ధాలు చెప్పి బతికే సన్నాసులు, కులం మూలంగా ఉన్నత పదవులు వచ్చిన సత్రకాయలు, జర్నలిజం పవిత్ర వృత్తి కాదనీ...ఈ పదవిలో ఉన్నన్ని రోజులు ఎలాగోలా సందించుకోవాలని నమ్మే చచ్చుపుచ్చులు బాసులుగా కావడం వల్ల ఈ పరిస్థితి దాపురించింది. 

ఖర్చు పెరిగిందని నిత్యం ఏడ్చే యజమానిని ఇంప్రెస్ చేయడానికి... ఈ పై బాపతుగాళ్ళు ఒక అతి తెలివి సలహా ఇస్తారు: "సార్...సీనియర్లను పీకుదాం. ఒక సీనియర్ కు మనం ఇస్తున్న డబ్బుతో నలుగురు జూనియర్లను తేవచ్చు...," అని ఒకడు... "థర్టీ (అంటే ముప్ఫైవేలు జీతం) కి పైన వస్తున్న వాళ్ళను తీసేస్తే... ముగ్గురు జూనియర్లు వస్తారు..," అని మరొకడు సలహా విసురుతాడు. తమకు ఎప్పుడైనా పోటీ వచ్చే సీనియర్లను వీళ్ళు ఇలా వదిలించుకుంటారు. పావలా బిళ్ళ లోపల దొరుకుతుందంటే.... ఉన్నపళంగా హుస్సేన్ సాగర్ లో దూకడానికైనా వెనకాడని యజమానులు ఈ పై బాపతుగాళ్ళ మాటలు నమ్మి... సీనియర్లను ఇళ్ళకు పంపుతున్నారు. తెలుగు మీడియా... దేశంలో చట్టాలకు, సహజ న్యాయ సూత్రాలకు, హక్కులకు, మానవత్వానికి అతీతంగా నడుస్తున్ననందున... సీనియర్ జర్నలిస్టులపై వేటు అప్రతిహతంగా సాగుతున్నది. 

వేరే వృత్తుల సంగతి ఎలా ఉన్నప్పటికీ... ఈ ధోరణి జర్నలిజానికి మంచిది కాదు. ఇక్కడ సీనియారిటీ చాలా సందర్భాలలో ఉపకరిస్తుంది. కీలక నిర్ణయాలు తీసుకోవాల్సినప్పుడు సీనియర్లు తమ అనుభవసారంతో ఆదుకుంటారు. నిజానికి అనేక సందర్భాలలో సీనియర్లు పత్రిక/ఛానెల్ కు డామేజ్ జరగకుండా కాపాడి ఉంటారు. కానీ...వారు వాటిని డప్పేసుకుని ఎవరికీ చెప్పుకోరు కాబట్టి జనాలకు తెలవవు. 

అంత దాకా ఎందుకు? టీవీ నైన్ మూతపడడానికి కారణం అయిన... అ 'బుల్లెట్ న్యూస్' ను ఒక సీనియర్ డీల్ చేసి ఉంటే... ఇవ్వాళ ఈ పరిస్థితి వచ్చేది కాదు. ఈ న్యూస్ ను డీల్ చేసిన వాళ్ళంతా...తక్కువ అనుభవం ఉన్నవాళ్ళే నని సమాచారం. ఇది చదివిన యాంకర్ కూడా... కొన్ని సార్లు... అందులో పదాల పట్ల అభ్యంతరం వెలిబుచ్చినట్లు చెబుతున్నారు. అయితే...సరుకును బట్టి కాకుండా.... ఇతరేతర కారణాల వల్ల సీనియారిటీ పోగేసుకున్న వారికి ఇది వర్తించదు. 

కాబట్టి... పత్రిక/ఛానెల్ యజమానులారా... మిమ్మల్ని మభ్యపెడుతున్న వారి మాటలు నమ్మి సీనియర్లపై వేటు వేయకండి. అది నాణ్యతకు తెచ్చే చేటు అంతా ఇంతా కాదు. ఇన్నాళ్ళూ మీకు సేవ చేసిన సీనియర్లను కేవలం భారీ శాలరీలను బట్టి భారంగా భావిస్తే...మీకు తెలియకుండా ఎంతో నష్టం జరుగుతుంది. ప్రముఖ శాస్త్రవేత్త ఐన్ స్టీన్ పైన ప్రస్తావించిన తొమ్మిదో పాయింట్ ను బట్టి విజ్ఞానం అనేది... అనుభవం తో వస్తుందని, అనుభవజ్ఞులైన ఉద్యోగులు ఒక వరమని తెలుసుకోండి. సీనియర్ల పట్ల మీ ఉన్మాద ధోరణి ఆపండి.   

Tuesday, August 12, 2014

10 TV వీడి... TV 5 లో చేరిన అరుణ్ సాగర్!

ప్రజల పెట్టుబడితో... ప్రత్యామ్నాయ మీడియా గా ఎన్నో ఆశలను కల్పించిన 10 టీవీ రూపశిల్పి అరుణ్ సాగర్ ఆ ఛానల్ ను నిన్న వీడారు. 10 టీవీ చీఫ్ ఎగ్జిక్యూటివ్ ఆఫీసర్ (సీ ఈ ఓ) పదవికి రాజీనామా చేసిన సాగర్ గారు 
వెంటనే టీవీ 5 లో చేరారట. ఒకటి రెండు రోజులలో ఆయన డ్యూటీ లో చేరబోతున్నట్లు సమాచారం. 
స్వతహాగా కవి అయిన సాగర్ గారు ముందుగా ఆంధ్రజ్యోతిలో చేరి ఆ తర్వాత ఎలక్ట్రానిక్ రంగం లోకి సకాలంలో దూకారు. టీవీ-9 ఉన్నతికి పాటుపడిన వారిలో అయన ఒకరు. ఖమ్మం జిల్లా కమ్యూనిస్టులు చొరవ తీసుకుని ప్రజల పెట్టుబడితో ఒక ఛానెల్ పెట్టలనుకున్నప్పుడు... కమ్యూనిస్టు కుటుంబానికి చెందిన సాగర్ తమ్మినేని వీరభద్రం గారి లాంటి వారికి ఫస్ట్ ఛాయిస్ అయ్యారు. 
అనారోగ్యం బాధిస్తున్నా...కొత్త ఛానెల్ కోసం అన్నీ తానై రూపకల్పన చేశారు. ప్రోమో దగ్గరి నుంచి లోగో దాకా నిశిత పరిశీలనతో సాగర్ రూపొందించారు. "గ్లాస్ డోర్స్ దగ్గరి నుంచి... డిజైన్ వరకూ అన్నీ అయన దగ్గరుండి చూసుకున్నారు. మంచి మనిషి అయిన ఆయన... ఈ రోజుల్లో టీవీ ఛానెల్స్ కు కావలసిన దుందుడుకు, దూకుడు ధోరణి ప్రదర్శించలేక దెబ్బతిన్నారు," అని ఆయనను చాలాకాలంగా గమనిస్తున్న ఒక జర్నలిస్టు వ్యాఖ్యానించారు.  

మృదు స్వభావి అయిన సాగర్ గారు తాను పనిచేసిన టీవీ 9 నుంచే పెద్ద సంఖ్యలో...జర్నలిస్టులను, టెక్నీషియన్లను 10టీవీ కి తెచ్చారన్న అభియోగం ఉంది. నిజానికి అది అభియోగం కావడానికి వీల్లేదు. ఎందుకంటే...మంచి ఛానెల్ నుంచి పనిచేస్తారని అనుకున్న వారిని పట్టుకురావడం తప్పుకాకపోవచ్చు. ఆ తెచ్చిన వాళ్ళు పనిచేయకపోయినా, వారితో పనిచేయించలేకపోయినా బాధ్యత సాగర్ గారిదే కదా! అయినా.. తమ్మినేని వీరభద్రం గారికి సన్నిహితుడైన సాగర్ పెద్దగా ఇబ్బంది లేకుండానే ఇన్నాళ్ళూ పనిచేశారు. 

సాగర్ మనుషులుగా ముద్ర పడినవాళ్ళు మళ్ళీ పాత గూటికో, వేరే ఛానెల్స్ కో వెళ్ళిపోవడం ఆరంభమయ్యాక... పరిస్థితి తీవ్రత గుర్తెరిగిన తమ్మినేని గారు ముందుగా 'ఈనాడు' లో తర్వాత 'ఎన్ టీవీ' లో పనిచేసిన ఖమ్మం జిల్లాకే చెందిన వడ్డే వేకటేశ్వర రావు గారిని 10 టీవీ కి తీసుకువచ్చి పెద్ద బాధ్యతలు అప్పగించారు. ఆ తర్వాత ఛానెల్ పరిస్థితి మెరుగుపడడం ఆరంభమైనా... సాగర్ గారి ప్రాముఖ్యం తగ్గుతూ వచ్చింది. ఈ పరిణామాల నేపథ్యంలో సాగర్ గారు వెళ్ళిపోయారు. తెలుగు మీడియాలో... నారుపోసి నీరుపోసి కాపుకు కారణం నేనేనని ఎవ్వరూ అనుకోవడానికి వీల్లేదని మరొకసారి నిరూపితమయ్యింది.   
ఉయ్ విష్ సాగర్ అండ్ 10 టీవీ అల్ ద బెస్ట్. 
(Note: We have taken the above picture from Mr.Arun Sagar's facebook page. Thank you sir.)
నోట్: ఇదే పోస్టును మరొక వెబ్ సైట్ వారు మక్కీకి మక్కీ లిఫ్ట్ చేసి ప్రచురించారు. ఇది పధ్ధతి కాదని, కనీసం అక్నాలెడ్జ్  చేయండని మేము పంపిన ఒక కామెంట్ కూడా కిల్ చేశారు. ఇది మేము అనైతికంగా భావిస్తున్నాం. పేరు చెప్పుకునే దమ్మూ ధైర్యం లేని వారితో డీల్ చేయడం ఇష్టం లేక ఈ వివరణ ఇస్తున్నాం. ఆ  వెబ్ సైట్ కు మాకూ సంబంధం లేదని స్పష్టం చేస్తున్నాం. ఈ ముసుగు వెబ్ సైట్ విషయంలో అభ్యంతరం, ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తూ ఫోన్ చేసిన వారికీ, మెయిల్స్ పంపిన మిత్రులకు థాంక్స్.   

Monday, August 11, 2014

రామోజీ!...అభినందనలతో మీకో విన్నపం

ఆగస్టు 10, 2014 నాటికి 40 సంవత్సరాలు పూర్తిచేసుకున్న 'ఈనాడు'కు, ముఖ్యంగా పత్రిక స్థాపకుడు చెరుకూరి రామోజీ రావు గారికి, హృదయపూర్వక అభినందనలు. సంప్రదాయాలకు భిన్నమైన నిర్ణయాలతో తెలుగు భాషను సార్వజనీనం చేసినా, తెలుగు ప్రజల భావ ప్రసరణ ప్రక్రియలో విప్లవాత్మకమైన తేడా తీసుకొచ్చినా, పత్రిక పరమావధి సమాచార వ్యాప్తి కి మించిన కసరత్తని నమ్మి పాటించినా... ఆయనకే చెల్లింది. 

వార్త సేకరణ, ప్రసరణ, ప్రచురణ లలో తనదైన ముద్ర వేసిన రామోజీ వార్తకు, వ్యాపారానికి, నమ్మిన సిద్ధాంతాలకు తిరుగులేని మార్కెట్ ఏర్పాటుచేయడంలో ఎవ్వరికీ అందని ఎత్తుకు ఎదిగి పోయారు. వార్తా పత్రిక నిర్వహణలో ప్రతి రంగాన్ని ఆకళింపు చేసుకుని... స్వయంగా సరిచూసుకుని సవరించుకుని రామోజీ సృష్టించిన అద్భుత వ్యవస్థ 'ఈనాడు.' వారితో అభిప్రాయ భేదాలున్నా... రామోజీ గారి గొప్పతనం... 'ఈనాడు' కర్మాగారం లో మెలిగిన, నలిగిన వారికే బాగా తెలుస్తుంది. వార్తల విశ్లేషణలో, ఒక వార్త నుంచి మరొక కొత్త యాంగిల్ సృష్టించడంలో అనితరసాధ్యమైన తెలివిడి రామోజీ కి మాత్రమే సొంతం.  

కులం-ప్రాంతం-వ్యాపారం-రాజకీయం-ప్రజాస్వామ్యం-కర్తవ్యం-పత్రిక...లకు విడివిడిగా కలివిడిగా రామోజీ కున్న నిర్వచనాలు వర్తమాన భారతీయ జర్నలిజం లో మరే వ్యాపార వేత్తకు, ఛీఫ్ ఎడిటర్ కు లేవని చెప్పవచ్చు. "అబ్బ... నేనే గనక ఆ కులం లో పుట్టి ఉంటేనా...కత వేరుగా ఉండేది" అని లోలోపల అనుకోని రాజకీయ నాయకులు, జర్నలిస్టులు ఉండరంటే...ఒక సెక్షన్ కు ఆయన ఇచ్చిన మనోబలం, గుండె ధైర్యం అలాంటివి. ఇలాంటి రామోజీ మరొకరు పుట్టరు. ఆయన నిజమైన లెజెండ్. 
  
అప్పుడు రాజకీయ శూన్యంలోంచి నందమూరి తారక రామారావుకు, ఆయన తర్వాత రాజకీయ స్మశానం నుంచి నారా చంద్రబాబు నాయుడుకు ప్రాణం పోసిన రాజకీయ బ్రహ్మ రామోజీ. ప్రతీకారేచ్ఛతో రగిలిన వై ఎస్ రాజశేఖర్ రెడ్డి లాంటి వారితో సమరానికి సిద్ధమైనా, ఉండవల్లి అరుణ్ కుమార్ తన వ్యాపార ఆయువుపట్టుపై చావు దెబ్బ తీసినా... నిలబడి నిలదొక్కుకున్న ఘనత, మొండి ధైర్యం రామోజీకే చెల్లు. రామోజీ ప్రజా సేవ అనుకున్నది మనకు ఫక్తు కులగజ్జి రాజకీయం అనిపించవచ్చు. ఆయన విహిత కర్తవ్యం అనుకున్నది మనకు అప్రాజాస్వామికం అనిపించవచ్చు.  ఎవరి సిద్ధాంతాలు వారివి, ఎవరి అభిప్రాయలు వారివి. 

కానీ ఈనాడు బాధ కలిగించే విషయం ఏమిటంటే... ఈ నలభై ఏళ్ళ ప్రస్థానంలో 'ఈనాడు' కోసం అహరహం శ్రమించి...హక్కులను ఫణంగా పెట్టి... కుటుంబ సౌఖ్యాలను పక్కకు నెట్టి నోరు మూసుకుని పనిచేసిన సీనియర్ జర్నలిస్టులపై వేటు వేయబూనటం. రామోజీకి గానీ, అయన వారసుడు కిరణ్ కు గానీ...ఇది మీకు ధర్మం కాదు. మీ పత్రిక, మీ మీడియా, మీ వ్యాపార, మీ రాజకీయ సామ్రాజ్య విస్తరణ కోసం మీకు తెలియకుండానే మీ కొమ్ము కాసిన సైన్యాన్ని వధశాలకు పంపాలనుకోవడం మీకు మంచిది కాదు. మిగిలే నాలుగు డబ్బుల కోసం...మానవత్వం మరిచి వ్యాపార నీతి పేరుతో వీళ్ళను సజీవ సమాధి చేయడం భావ్యం కాదు.  

తెలుగు జాతి అద్భుత కితాబులో మీ కంటూ బంగారు పుటలపై మీరు స్వహస్తాలతో నిర్మించుకున్న చాప్టర్ ను చరిత్ర హీనం చేసుకోకండి, రామోజీ!సుమన్ పోయినప్పుడు మీరూ, మేమూ ఎలా మూగగా ఎలా రోదించామో, దాదాపు అదే రీతిలో ఈ సీనియర్ జర్నలిస్టులు, ఇతర ఉద్యోగులు... వారి కుటుంబ సభ్యులు ఇప్పుడు మౌనంగా రోదిస్తున్నారు. కాలేజీలకు వెళుతున్న తమ పిల్లల భవిత ఏమిటా.. అని వారంతా దిగులుతో చస్తున్నారు.  ఈ చారిత్రిక దినాన...మీరిచ్చే భరోసా కోసం సీనియర్లు ఎదురుచూస్తున్నారు. దయచేసి మీరు మౌనం వీడండి.  

కర్టెసీ: http://www.vanityfair.com/

Tuesday, August 5, 2014

'ఈనాడు' ఉద్యోగుల్లో, కుటుంబాల్లో విషాదం

1974 లో విశాఖపట్నం కేంద్రంగా ఆరంభమై... జర్నలిజం చరిత్రలో తనకంటూ ఒక అద్భుత అధ్యాయాన్ని నిర్మించుకున్న 'ఈనాడు' సంస్థలో పనిచేస్తున్న ఉద్యోగుల్లో, వారి కుటుంబాల్లో గత నలుగు దశాబ్దాలలో ఎన్నడూ లేని విషాదం ఇప్పుడు గూడుకట్టుకుంది. అక్కడ జర్నలిస్టులు, నాన్ జర్నలిస్టులు, కార్మికులు... ఆత్మస్థైర్యం కోల్పోయి నిస్పృహతో గడుపుతున్నారు. 

అందుకు కారణాలు... 
1) ప్రాసెసింగ్ సెక్షన్ లో పనిచేస్తున్న దాదాపు 150 మందిని ఉన్నపళంగా 'వదిలించుకునేందుకు' యాజమాన్యం కసరత్తు మొదలెట్టడం. చెప్పిన ప్రకారం రాజీనామా చేయని వాళ్లకు అదనంగా కొంత చెల్లించి వదిలించుకోవాలని చూడడం

2) ఫోటో గ్రాఫర్లపై కూడా యాజమాన్యం కన్నుపడడం 

3) సంస్థ ప్రధాన కార్యాలయాన్ని సోమాజిగూడ నుంచి ఊరవతల ఉన్న ఫిల్మ్ సిటీ కి తరలించాలని నిర్ణయించడం

4) ఏడాదికి డెబ్బై కోట్లు ఆదా చేసుకునేవిధంగా వ్యయ నియంత్రణ చర్యలు చేపట్టడం

ఇటు తెలంగాణా ఏర్పడిన తర్వాత, అటు పక్క చంద్రబాబు వచ్చాక... తమ బతుకుల్లో పెద్ద మార్పు వచ్చిందని అక్కడి ఉద్యోగులు పలువురు మా బృందం తో అన్నారు. "నేను ఇప్పుడు ఆఫీసుకు వెళ్ళాలంటే 116 కిలోమీటర్లు ప్రయాణం చేయాలి. ఉద్యోగాలు పోయి కొంతమంది ఏడుస్తుంటే... 20-30 ఏళ్ళు సేవ చేసాక... ఒళ్ళు, పర్సు హూనమయ్యేలా ప్రయాణం చేయాల్సిరావడం మా తలరాత," అని ఒక సీనియర్ జర్నలిస్టు వ్యాఖ్యానించారు. 

ఇప్పటికే... Delhi, Mumbai మినీ ఎడిషన్లను పీకేసిన యాజమాన్యం...ఎప్పుడు ఏమి విప్లవాత్మక నిర్ణయాలు తీసుకుంటుందోనని ఉద్యోగులు బిక్కుబిక్కుమంటున్నారు. "1974 ఆగస్టు లో మొదలైన 'ఈనాడు' 2014 ఆగస్టు కల్లా ఏమైపోతుందో..." అన్న భయం నాకుందని ఒక 30 ఏళ్ళు ఇందులో పనిచేసి... తన భవిత గురించి ఆందోళన చెందుతున్న ఒక ఉద్యోగి చెప్పారు.

Thursday, July 31, 2014

హమ్మయ్య ... జులై నెల గడిచింది

కాస్తంత జర్నలిజం, ఇంకాస్త అకడమిక్స్, పీకల్లోతు స్పోర్ట్స్... తో మునిగి పోయిన నాకు (రాము) ఈ జులై నెల కొంత సంతోషం పంచుతూనే షాకుల మీద షాకులు ఇచ్చింది. కొన్ని పరిస్థితులు నా చేతి నుంచి జారిపోయి... విపరిణామం గా మారి వెక్కిరించి వెళ్ళిపోయాయి. అందుకే... ప్రతిదీ ఉపకరించే అనుభవం అని మరో సారి అనుకుంటూ.... కాస్త ఊపిరి పీల్చుకుంటూ...ఈ నెలకు ఇలా వీడ్కోలు పలకాలని అనుకుంటున్నాను.  ఆప్తులైన మీతో ఇవన్నీ పంచుకోవాలన్న వెర్రి తలంపు ఫలితమే... ఈ పోస్టు. మీరు భరించక తప్పదు. అందుకు ముందే థాంక్స్. 
1) జులై 2, మాసాబ్ టాంక్ (హేమ కు సన్మానం) 
క్రీడాభివృద్ధికి పాటుపడే సంస్థలు కరువైన ఈ రోజుల్లో మాజీ రంజీ క్రికెటర్ సాయిబాబా గారు మాసాబ్ ట్యాంక్ లో నిర్వహించే "స్పోర్ట్స్ కోచింగ్ ఫౌండేషన్" వరల్డ్ స్పోర్ట్స్ జర్నలిస్ట్స్ డే సందర్భంగా... జర్నలిస్టులకు సన్మానం చేసింది. అదీ ఉమెన్ స్పోర్ట్స్ జర్నలిస్టుల కు దీన్ని పరిమితం చేసారు. నిజానికి.... రెండు రాష్ట్రాల్లో ప్రత్యేకించి మహిళా స్పోర్ట్స్ జర్నలిస్టు ఎవరైనా ఉన్నారంటే... హేమ ఒక్కతే. అయినా... సాయిబాబా కష్టపడి మహిళా జర్నలిస్టులను పది, పన్నెండు మందిని ఆహ్వానించి సన్మానం చేశారు. 
సన్మానాలకువ్యతిరేకమైనా... రిపోర్టర్ గా హేమ ను చూస్తూ ఆనందించే నేను...ఈ ప్రోగ్రాం కు హాజరై... సాయిబాబా గారి అభ్యర్ధన మేరకు ప్రసంగించి ఆనందించాను. 
2) జులై 3-6, కలకత్తా (కోచ్ సోమ నాథ్ ఘోష్ పెళ్లి)
ఆటలకోసం ఏదో చేయాలని, పిల్లవాడు ఆడుతున్నాడు కాబట్టి మనకంటూ ఒక అకాడమీ ఉండాలని మేము ఒక నాలుగేళ్ళ కిందట పెట్టిన గ్లోబల్ టేబుల్ టెన్నిస్ అకాడమీ (జీ టీ టీ ఏ) కు అనతి కాలం లోనే మంచి పేరు తెచ్చిన మా పిల్లల కోచ్ పేరు సోమ నాథ్ ఘోష్, ఒక బెంగాలీ. నా పుత్రరత్నం స్నేహిత్ తో పాటు శ్రీజ అనే మరొక  క్రీడాకారిణి ని అంతర్జాతీయ స్థాయికి తీసుకెళ్ళిన ఘనత అతనిది. అతని పెళ్లి మాకు ఒక కుటుంబ కార్యక్రమం. 

పై సన్మానానికి ఉండాల్సిందే అని నిర్వాహకులు కోరడం వల్ల హేమ ట్రైన్ టికెట్ కాన్సిల్ చేయించుకుని స్నేహిత్ ను ఒక రెండు రోజుల ముందు ఫ్రెండ్స్ తో రైల్లో పంపింది కలకత్తా కు. నేను మూడో తేదీన... ఎప్పుడు కూలుతుందో, ముక్కలు ముక్కలై ఆకాశంలోనే చస్తామేమో అనిపించిన డుగుడుగు డుగ్ విమానం (స్పైస్ జెట్)లో కలకత్తా చేరుకున్నాను. పెళ్లి బాగా జరిగింది... వర్షం లో. 
మరొక గంటలో రిసెప్షన్ అనగా ఐదో తేదీ సాయంత్రం... ఒక విచిత్రమైన ఇబ్బంది వచ్చి పడింది. మేము ఉండడానికి ఇచ్చిన అద్భుతమైన విడిదిలో (ఎయిర్ పోర్ట్ దగ్గర కొత్త అపార్ట్మెంట్) సోగ్గా రడీ అవుదామని స్నానం చేసి వచ్చే లోపు నా బట్టల పెట్టె ఉన్న గది తలుపు గాలికి కొట్టుకుని లోపలి నుంచి లాక్ అయ్యింది. ఒంటి మీద టవల్ తప్ప నా అని చెప్పుకునే ఒక్క బట్ట ముక్కా బైట లేవు. కిటికీ లోంచి చూస్తే అవన్నీ నా ఎర్ర సూట్ కేస్ లో నుంచి నా వైపు చూస్తూ వెక్కిరిస్తూ కనిపించాయి. తాళం కోసం చేసిన హంగామా అంతా ఇంతా కాదు. అయినా లాభం లేదు. అప్పుడు నాకు, నా మిత్రుడు శంకర్ కు ఒక మంచి ఐడియా వచ్చింది. మేమిద్దరం కర్రకు చిల్ల కట్టి ఊళ్ళో గుబ్బకాయలు ఉరఫ్ చీమ చింతకాయలు కొట్టిన బ్యాచ్. ఆలోచన వచ్చిందే తడవుగా.... ఒక కర్ర సాధించి చిల్ల కట్టి... కిటికీ లోంచి సూట్ కేస్ ను కిటికీ దాగా గుంజి... చేయి లోపలికి దూర్చి... అందులోని లో దుస్తులు, ప్యాంటు షర్టు పీకి ధరించి... విజయ గర్వంతో రిసెప్షన్ కు వెళ్లాను.

మర్నాడు, ఆదివారం, మళ్ళీ తిరుగు విమాన ప్రయాణం. ఓనర్ నుంచి కీ వచ్చినా అరిచి గీ పెట్టినా డోర్ రాలేదు. ఎందుకైనా మంచిదని... కిటికీ నుంచి చిల్ల కర్ర సాయంతో రెండున్నర గంటలు కష్టపడి నా బట్టలు అన్నీ బైటికి తీశాను. చివరకు కొద్దిగా బుర్ర పెడితే... నా బుజ్జి సూట్ కేస్ కూడా వచ్చింది, థాంక్స్ టు కొత్తింటి పెద్ద కిటికీ. ఈ కసరత్తు కారణంగా చేతులు జీవితంలో ఎప్పడు లేని విధంగా నొప్పి పెట్టాయి. అంతా అయ్యాక...మరో గంటలో మేము విమానం ఎక్కుతామనగా.. తీరిగ్గా వచ్చిన గోడ్రేస్ కంపెనీ మెకానిక్ చేయి పడగానే లాకు ఓపెన్ అయి డోరు తెరుచుకుని నన్ను బైట వెర్రి గంగన్న లాగా ఉన్న నన్ను చూసి వికటాట్టహాసం చేసింది.        
3) జులై 2-9, హైదరాబాద్ (మిత్రుడితో మెయిల్ గొడవ):
నన్ను అపార్ధం చేసుకున్న ఒక మిత్రుడు నాకు పంపిన ఒక మెయిల్ ఇబ్బందిగా అనిపించి.... "between you and me" అని ఒక మెయిల్ పంపాను కాస్త ఘాటుగా. అది చినికి చినికి గాలి వానై... ముఖం ముఖం చూసుకొని పరిస్థితికి దారి తీసింది. నాకీ పరిస్థితి సాధారంగా రాదు, కానీ గ్రహచారం బాగోలేకపోతే... మెయిలు పామై కరవదా మరి! 
ఒక వారం పాటు నేను, ఆయనా పరస్పర వాదనలతో ఇబ్బంది పడ్డాక... నాకు అర్థమయ్యింది... మనం ఓవర్ రియాక్ట్ అవుతున్నామని. ఆ మాటే ఆ మిత్రుడికి చెప్పి వ్యవహారం క్లోజ్ చేశాను.. నా వైపు వాదన బలంగా ఉన్నప్పటికీ. అప్పటికే జరగాల్సిన డామేజ్ జరిగిపోయింది. 
ఒక వ్యవస్థ కోసం ఎక్కువ తపన పడడం వల్ల ఈ దుస్థితి అని అర్థమై.... కొంత వైరాగ్యం మనసు మీదికి తీసుకున్నాక... వ్యవహారం సద్దుమణిగింది.  

4) జులై 10-13, హైదర్ గూడ (మొదటి స్టేట్ రాంకింగ్ టీటీ టోర్నమెంట్):
తెలంగాణ ఏర్పడ్డాక జరిగిన మొదటి స్టేట్ రాంకింగ్ టేబుల్ టెన్నిస్ టోర్నమెంట్ ఒక మంచి అనుభూతిని మిగిల్చింది. ఇప్పటికే రెండు ఇంటర్ నేషనల్ టోర్నమెంట్స్ ఆడిన స్నేహిత్ ను నిర్వాహకులు (సెయింట్ పాల్స్-స్టాగ్ టీటీ అకాడెమీ) సన్మానించారు. నిర్వాహకుల్లో ఒకరైన ఇబ్రహీం ఖాన్ అనే కోచ్ నా ఆఫీసు కు వచ్చి మరీ ఆహ్వానించారు. మళ్ళీ...వద్దనలేని సన్మానం ఇది. తనతో పాటు మరో ముగ్గురు క్రీడాకారులకు కూడా సన్మానం జరిగింది. 
కానీ వాళ్ళు మా కోచ్ సోమనాథ్ పేరు సరిగా ప్రస్తావించక పోవడం నాకు నచ్చలేదు. ఊరికి వెళ్ళే ప్రోగ్రాం రెండు రోజులు వాయిదా వేసుకుని అమ్మా నాన్నా ఉండి... ఈ కార్యక్రమానికి హాజరు కావడం...మనమడిని చూసి మురవడం నాకు ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. 

5) జులై 15-19, HICC (ఇంటర్నేషనల్ కాన్ఫరెన్స్)
ఎన్నో రోజుల నుంచి ఎదురు చూస్తున్న రోజులివి. ఇంటర్నేషనల్ అసోసియేషన్ ఫర్ మీడియా అండ్ కమ్యూనికేషన్ రీసెర్చ్ (IAMCR) అంతర్జాతీయ కాన్ఫరెన్స్ హైదరాబాద్ ఇంటర్నేషనల్ కన్వెన్షన్ సెంటర్, నోవాటెల్, లో అద్భుతంగా జరిగింది. అరవై కి పైగా దేశాల నుంచి దాదాపు 800 మంది పరిశోధకులు వచ్చారు. మూడో రోజైన 17 న నేను ఎథిక్స్ వర్కింగ్ గ్రూప్ లో నా పేపర్ ప్రజెంట్ చేశాను. బ్రెజిల్, ఫ్రాన్స్ తదితర దేశాల పరిశోధకులు, ప్రొఫెసర్లు అందులో పాల్గొన్నారు. ఒక అంతర్జాతీయ కాన్ఫరెన్స్ లో పేపర్ ప్రజెంట్ చేయడం నేను ఇదే ప్రథమం. ఒక మంచి అనుభవం. 
నాకు సన్నిహితురాలైన మియామి యూనివెర్సిటీ ప్రొఫెసర్ జ్యోతికా రమాప్రసాద్ తో పాటు పలువురు అంతర్జాతీయ ప్రతినిధులను కలిసి వివిధ అంశాల గురించి చర్చించే అవకాశం దొరికింది. ఒక ఒక పరిశోధనలో భాగంగా... ఏడాది గా నేను దగ్గర పెట్టుకుని ఉన్న నింపిన  ప్రశ్నావళి పత్రాలు జ్యోతిక గారికి తిరిగి ఇవ్వడం తో పెద్ద భారం తొలిగినట్లు అయ్యింది.   
 మీడియా, కమ్యూనికేషన్ కు సంబంధించి దాదాపు 100 అంశాల మీద ఈ కాన్ఫరెన్స్ లో చర్చ జరిగింది. ఇది మరిచి పోలేని అనుభవం. దీన్ని ఇంత ఘనంగా నిర్వహించిన సెంట్రల్ యూనివెర్సిటీ జర్నలిజం ప్రొఫెసర్ డాక్టర్ ఉషా రామన్ (ఫోటో) గారికి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు. 
ఇది ఒక రకంగా కాస్ట్లీ కాన్ఫరెన్స్. ఇందుకోసం అయ్యే పార్టిసిపేషన్ ఫీ 19,000 (అదీ ముందు వాలే పక్షులకు... అంటే ఎర్లీ బర్డ్స్). కానీ అనూహ్యంగా మా సంస్థ వారు... ఆ మొత్తాన్ని నాకు తిరిగి చెల్లించడం, ఆ ఐదు రోజులను ఆన్ డ్యూటీ గా పరిగణించడం ఆనందం కలిగించింది.  

6) జులై 21-24, ఆస్కీ (ICFJ వర్క్ షాప్)
జీవితాంతం గుర్తుండే ఒక మంచి పని ఈ నెలలో చేశాను. అదే ఒక  రెండు నెలలు ఇంటర్నేషనల్ సెంటర్ ఫర్ జర్నలిస్ట్స్ (ICFJ) సీనియర్ ప్రాజెక్ట్ డైరెక్టర్ జోహాన్నా కొరిల్లొ సమన్వయంతో ఆస్కీ ఎడిటర్ కమ్ మీడియా ఆఫీసర్ గా నేను చేసిన సంప్రదింపులు, చర్చల ఫలితం. హైదరాబాద్ లోని తెలుగు, ఉర్దూ, ఇంగ్లిష్ జర్నలిస్టుల కోసం నాలుగు రోజుల వర్క్ షాప్ అది... బాగా జరిగింది. 10 టీవీ జర్నలిస్టుగా హేమ కూడా అందుకు దరఖాస్తు చేస్తే... అమెరికన్ కాన్సులేట్ ఎంపిక చేసిన 32 మందిలో తన పేరు కూడా ఉంది. 
హేమ నా అర్ధాంగి అని వర్క్ షాప్ ముందు రోజు చెప్పే వరకూ ఎవ్వరికీ తెలియదు. పలువురు ప్రముఖ ప్రొఫెసర్ల తో పాటు మీడియా ముఖ్యులు సిద్దార్థ్ వరదరాజన్, బహర్ దత్, శ్రీనివాస రెడ్డి వంటి వాళ్ళు మాట్లాడారు. వర్క్ షాప్ ద్వారా మా సంస్థకు కొద్ది పాటి మంచి ఆదాయం రావడం, సంస్థ చరిత్రలో లేని విధంగా అద్భుతంగా నిర్వహించారంటూ కింది స్థాయి ఉద్యోగులు కూడా అభినందించడం ఒక ఎత్తైతే... వర్క్ షాప్ చివరి రోజు అమెరికా రాయబారి కాథ్లీన్ స్టీఫెన్స్ రావడం... ప్రసంగించడం మరొక ఎత్తు. 
ఇంత మంచి ప్రోగ్రాం లో కూడా నాకో షాక్ తగిలింది. నేను చేసిన ఈ మొట్టమొదటి వర్క్ షాప్ కు సహకరించిన వాళ్ళకు పేరు పేరునా థాంక్స్ చెబుతూ ఒక మెయిల్ రాసాను. అందులో అందరికీ గౌరవ వాచకం చేర్చి... తనకు మాత్రం Mrs/Ms పెట్టలేదని... నేను మంచి ఫ్రెండ్స్ అనుకున్న ఒక మహిళ వచ్చి నా రూం లో గొంతు చించుకుంది. అయ్యో.. మీరు మంచి ఫ్రెండ్ కాబట్టి ఆ ఆవసరం లేదనుకున్నా... దానికి సారీ అని లిటరల్ గా చెంపలు వేసుకున్నా పట్టించుకోకుండా బోరున ఏడ్చింది. నా తలరాత బాగోలేక కాకపొతే... గౌరవ వాచకం లేదని సహోద్యోగులు రూం లోకి వచ్చి ఏడుస్తారా? శివ శివా!

ఇక, ఎప్పుడూ నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ ఉండే అమెరికా లో స్థిర పడిన చిలీ యువతి జొహన్నా మాకు మంచి ఫామిలీ ఫ్రెండ్స్ అయ్యింది. చార్మినార్ చూడాలన్న ఆమె కోరిక వర్షం వల్ల, ట్రాఫిక్ వల్ల తీరదేమో అనుకున్నాం. కానీ ఒక వర్షపు సాయంత్రం పూట నేను, హేమ కలిసి నా కారులో

చార్మినార్ దగ్గరకు జోహన్నాను తీసుకు వెళ్లాం. 
కిక్కిరిసిన సంతలు, రద్దీ రోడ్లు తనకు ఇష్టమని మాకు అర్థమయ్యింది. వచ్చే తక్కువ జీతంతో తను, జర్నలిస్టు అయిన తన భర్త ఇద్దరు పిల్లలు సహా ప్రపంచాన్ని చుట్టి వస్తామని, ఈ కారణంగా వాషింగ్టన్ లో ఇల్లైనా కొనుక్కోలేకపోయామని తెలిపింది. సేమ్ టు సేమ్. అక్కయ్య టూర్స్ కయితే... మేము స్పోర్ట్స్ కు. చార్మినార్ దగ్గర ఆమె ఆనందానికి అవధులు లేవు. చిరు జల్లుల నడుమ చార్మినార్ పక్కన మేము ఇరానీ చాయ్, ఆమె సిగరెట్ తాగుతూ రెండు దేశాల కల్చర్స్ గురించి మాట్లాడుకున్నాం.   

7) జులై 25-29, హైదర్ గూడ (టీటీ టోర్నమెంట్)
ఈ నెలలో జరిగిన రెండో స్టేట్ రాంకింగ్ టోర్నమెంట్...సెయింట్ పాల్స్ స్కూల్లోనే జరిగింది. ఇక్కడ... మొత్తం పది ఈవెంట్లలో మా GTTA ఆటగాళ్ళు (కోచ్ సోమనాథ్ సహా) ఎనిమిది ఫైనల్స్ ఆడారు. గడిచిన ఎనిమిదేళ్ళలో ప్రధమంగా స్నేహిత్ మూడు టైటిల్స్ సాధించాడు. నేను మూడేళ్ళు గా స్నేహిత్ ను ఈ కోరిక కోరుతున్నాను. "ట్రై ఫర్ ట్రిపుల్ టైటిల్స్," అన్నది నా సూచన. తన ఈవెంట్ సబ్ జూనియర్ (అండర్ 15), అంతకు పైన ఈవెంట్ జూనియర్స్ (అండర్ 18), అంతకన్నా పైన ఈవెంట్ యూత్ (అండర్ 21) లలో విజేతగా నిలిచాడు. ఈ అరుదైన విషయం గురించి అన్ని పేపర్లు బాగా రాసాయి కూడా. 
27 న ఉదయం నేను ఆదివారం కదా... అని ఆటలు జరిగే చోటికి వెళ్లాను. వాళ్ళ పిల్లల స్కూల్ పేరు పేపర్లలో తప్పు వచ్చిందని ఒక మహిళామణి నా మీద శివాలెత్తింది. మహా తల్లీ... నాకూ ఆ క్రైమ్ కూ సంబంధం లేదని మొత్తుకున్నా వినదే. ఆ టాపిక్ మార్చి... మీ అకాడమీ లో ఓవర్ ఏజ్ పిల్లలను మీరు కవర్ చేస్తున్నారని ఆరోపించి అరిచింది. ఇది పచ్చి అబద్ధం. మళ్ళీ ఇక్కడ తప్పు పట్టాల్సింది నిస్పృహనే! ఇదెక్కడి గొడవరా బాబూ...మన పంచె వెళ్లి కంప మీద పడిందని బాధపడుతూ... టీ తాగడానికి బైటికి వెళితే... సదరు మహిళ భర్త నా మీద రెచ్చిపోయాడు. 'I suggest you not to talk to kids and women," అని వార్న్ చేశాడు. నేను షాక్ అయ్యాను. 'అయ్యా... మీ భార్య గారే నన్ను అందరి ముందు తిట్టారు..." అని చెప్పినా వినలేదు. నీ సంగతి చూస్తా... అన్నట్లు ఒక పోజిచ్చి వెళ్ళాడు. నా సుడి బాగోలేదు కదా మరి!  
   
అయితే... మా శ్రీజ చేతిలో ఓడిన ఒక ప్లేయర్ తండ్రి వచ్చి మా కోచ్ మీద బూతుల పంచాంగం మొదలు పెట్టాడు, బెదిరించాడు. ఇది నిజానికి మాకు సాధారణం అయ్యింది. ఈ గొడవ విషయం తెలిసి అక్కడకు చేరుకున్న నేను సమస్యను చక్కబరిచే ప్రయత్నం చేస్తుంటే.. పైన ప్రస్తావించిన కోచ్ ఇబ్రహీం ఖాన్ నన్ను అపార్ధం చేసుకుని రెండు మూడు మాటలు తూలాడు. తను చాలా సార్లు తేడా మనిషి అని అనిపించినా మన ఆఫీసుకు కూడా వచ్చాడు... కదా అని కొద్దిగా గౌరవం ఇచ్చాను. తన ధోరణి నాకు బాగా బాధ కలిగించింది. ఇబ్రహీం ఖాన్ కు గాంధేయ మార్గంలో బుద్ధి చెప్పాలని గట్టి నిర్ణయం తెసుకున్నాను. కానీ, మా కోచ్ అభ్యర్ధన మేరకు ఎంతో బాధను దిగమింగి ఆ నిర్ణయం వాయిదా వేసుకున్నాను. 
ఆ గొడవలో నన్ను నెట్టిన ఒకడి మీద, నేను లేనప్పుడు నన్ను వాడూ వీడూ అని వాగిన వాడి భార్య మీద చర్య కోసం ఒక పోలీసు అధికారి తో  సంప్రదించి చర్యకు ఉపక్రమించాను కానీ... మళ్ళీ మా కోచ్ వద్దని కోరాడు. మూర్ఖులను ఆ అల్లా క్షమించు గాక! 
8) జులై చివర్లో (అవీ, ఇవీ, అన్నీ...)
ఇవన్నీ కాక... ఒక కుటుంబ సభ్యుడి ఫామిలీ గురించి నా గుండె బద్దలు కావడం, పుట్టెడు అబద్ధాలు చెప్పి వెంకటేశ్వర స్వామి మీద ఒట్టు వేసుకున్న ఒక తలతిక్కల మిత్రుడు, తొక్కలోదీ క్రీడా వ్యవస్థ... మనకేల ఈ గొడవ...ప్రతి బఫూన్ గాడు/బఫూన్ ణి  తో మాటలు పడాల్సి వస్తుందన్న బాధ తాలూకు వైరాగ్యం.... జులై నెలలో బోనస్ లు. ఛీ దరిద్రపుగొట్టు వెధవలని రియాక్ట్ అయి కొన్నిచోట్ల చేయి కాల్చుకున్నాను. రోజులు బాగోలేవని అర్థమై కొన్ని చోట్ల...  నోరు మూసుకుని కూర్చున్నాను.     
ఇక ఈ నెలకు సంబంధించిన కొస మెరుపు ఏమిటంటే...ఈ రోజు ఉదయం మా వాడి స్కూల్ లో మాథ్స్ టీచర్ తో నా సంభాషణ. టోర్నమెంట్ల కారణంగా స్నేహిత్ రీ టెస్ట్ కూడా మిస్ అయ్యాడు. ఈ ఉదయం ఫిట్నెస్ కు వెళ్లి వచ్చాక... స్కూల్ కు వెళ్ళాల్సిన తను.... హేమను కూడా స్కూల్ కు రమ్మని అంటుంటే.. బాధేసింది. ఆఫీసు హడావుడి లో ఉన్నా... స్కూలుకెళ్ళి టీచర్ కోసం వెయిట్ చేసి కలిశాను. "స్టోరీ లు చెప్పక పోతే.. ఒక లెటర్ పంపవచ్చు గా..." అన్నది మేడం. నాకు చుర్రున బాగా కాలింది... కానీ...."ఒరేయ్ బాబూ బుద్ధి లేదురా? ఇది జులై నెల... మహిళల విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండరా బాబూ... సిచుఏషణ్ బాగోలేదు..." అని అంతరాత్మ లోపలి నుంచి గొంతు చించుకుని మొత్తుకుంది. అందుకే... తిక్క రేగినా... మూసుకుని... ఒక లెటర్ ఇచ్చి... మేడం గారికి థాంక్స్ చెప్పి బైట పడ్డాను. పో... అమ్మ పో... జులై.